سرزمین شگفتی ها

 

4 جین ، جینیزیم:

یکی از شاخه های آیین برهمایی آیین جین است.

از قرن ششم قبل از میلاد دین هندو در مقابل 2 دین جدید قرار گرفت . این دین که شاخه هایی متفرع (شاخه شاخه شدن) از دین ودایی بودند.

1.    دین جین (Jain) که منحصر به هندوستان بوده و با پیروان اندک تا امروز نیز وجود دارد.

2.    دین بودا(Boda) که بعدا از هند رانده شد و در نواحی خاور دور منتشر گشت و امروزه پیروان زیادی دارد.

مؤسس دین جین:

در حدود سال 599 ق.م در ناحیه ای که اکنون به نام «بهار» معروف است . در خانواده ای از طبقۀ کشتریه (اشرافی) کودکی متولد شد که بعد «مهاویره» به معنی «پهلوان بزرگ » شهرت یافت. دینی بنا نهاد که به نام دین «جین» آن هم به معنی پیروز است.

وی در 30 سالگی دنیا را ترک کرد و پس از ریاضت های طولانی به حقیقت دست یافت.

جین یک دین باستانی است که نکات مشترکی با دین بودا دارد . ماهاویرا (Mahavira) شاهزادۀ هم عصر سیذارتا ، آیین جین را به منظور اصلاحاتی در آیین هندو پایه گذاری کرد.  ماهاویرا معتقد بود برای دستیابی به نیروانا، انضباط سخت تر و دقیق تری لازم است.

تعالیم دین جین:

به عقیده جین راه رستگاری بر 2 اصل قرار دارد :

1.    ریاضت کشی

2.    اهیمسا(Ahimsa) یعنی خودداری از آزار موجودات جاندار

هر مؤمنی در دین جین می بایست به عنوان تکلیف عهد کندکه:

1.    هیچ موجودی را نکشد.

2.    دروغ نگوید.

3.    چیزی که به او داده نشده نگیرد.

4.    عفیف (پرهیزکار) باشد و به لذتهای جسمانی پشت پا بزند.

5.    از هر گونه دلبستگی اندک یا بسیار به مال دنیا بیزاری کند.

کشاورزی دردین جین حرام است ، زیرا در هنگام کشت و زرع ممکن است موجود جانداری کشته شود. آب آشامدنی را از صافی می گذرانند که مبادا حشره ای نابود شود. دهان خود را می پوشانند که در هنگام تنفس موجود ذره بینی هوا کشته نشود. هرگز حیوانی را قربانی نمی کنند. حتی بیمارستان می سازند واز حیوان نیزپرستاری می کنند. گاندی رهبر هند سخت شیفته تعالیم دین جین بود ، با یک لنگ خود را می پوشاند و اصل اهمیسا را سر مشق خود قرار داده بود. تعلیمات دین جین در کتابی به نام (آگاماس،Agamas) که به معنی پندار است ، گردآوری کرده اند.

پیروان جین کم تر از یک درصد جمعیت هندوستان را تشکیل می دهند و عمدتاً در ساحل غربی در ناحیه بمبئی تمرکز یافته اند. جوامع کوچک پیروان جین از نظر اقتصادی بسیار موفق هستند ، زیرا تکالیف دینی آن ها باعث شده است مشاغلشان به بانکداری ، تجارت و سایر مشاغلی که معمولاً درآمد خوبی دارند ، محدود شود.

یکی از شاخه های آیین برهمایی آیین جین است.

از قرن ششم قبل از میلاد دین هندو در مقابل 2 دین جدید قرار گرفت . این دین که شاخه هایی متفرع (شاخه شاخه شدن) از دین ودایی بودند.

1.    دین جین (Jain) که منحصر به هندوستان بوده و با پیروان اندک تا امروز نیز وجود دارد.

2.    دین بودا(Boda) که بعدا از هند رانده شد و در نواحی خاور دور منتشر گشت و امروزه پیروان زیادی دارد.

مؤسس دین جین:

در حدود سال 599 ق.م در ناحیه ای که اکنون به نام «بهار» معروف است . در خانواده ای از طبقۀ کشتریه (اشرافی) کودکی متولد شد که بعد «مهاویره» به معنی «پهلوان بزرگ » شهرت یافت. دینی بنا نهاد که به نام دین «جین» آن هم به معنی پیروز است.

وی در 30 سالگی دنیا را ترک کرد و پس از ریاضت های طولانی به حقیقت دست یافت.

جین یک دین باستانی است که نکات مشترکی با دین بودا دارد . ماهاویرا (Mahavira) شاهزادۀ هم عصر سیذارتا ، آیین جین را به منظور اصلاحاتی در آیین هندو پایه گذاری کرد.  ماهاویرا معتقد بود برای دستیابی به نیروانا، انضباط سخت تر و دقیق تری لازم است.

تعالیم دین جین:

به عقیده جین راه رستگاری بر 2 اصل قرار دارد :

1.    ریاضت کشی

2.    اهیمسا(Ahimsa) یعنی خودداری از آزار موجودات جاندار

هر مؤمنی در دین جین می بایست به عنوان تکلیف عهد کندکه:

1.    هیچ موجودی را نکشد.

2.    دروغ نگوید.

3.    چیزی که به او داده نشده نگیرد.

4.    عفیف (پرهیزکار) باشد و به لذتهای جسمانی پشت پا بزند.

5.    از هر گونه دلبستگی اندک یا بسیار به مال دنیا بیزاری کند.

کشاورزی دردین جین حرام است ، زیرا در هنگام کشت و زرع ممکن است موجود جانداری کشته شود. آب آشامدنی را از صافی می گذرانند که مبادا حشره ای نابود شود. دهان خود را می پوشانند که در هنگام تنفس موجود ذره بینی هوا کشته نشود. هرگز حیوانی را قربانی نمی کنند. حتی بیمارستان می سازند واز حیوان نیزپرستاری می کنند. گاندی رهبر هند سخت شیفته تعالیم دین جین بود ، با یک لنگ خود را می پوشاند و اصل اهمیسا را سر مشق خود قرار داده بود. تعلیمات دین جین در کتابی به نام (آگاماس،Agamas) که به معنی پندار است ، گردآوری کرده اند.

پیروان جین کم تر از یک درصد جمعیت هندوستان را تشکیل می دهند و عمدتاً در ساحل غربی در ناحیه بمبئی تمرکز یافته اند. جوامع کوچک پیروان جین از نظر اقتصادی بسیار موفق هستند ، زیرا تکالیف دینی آن ها باعث شده است مشاغلشان به بانکداری ، تجارت و سایر مشاغلی که معمولاً درآمد خوبی دارند ، محدود شود.