سرزمین شگفتی ها

ضرورت همگرائی ملی

در ارتقای سطح فرهنگ عمومی

یکی از مناسبت های قابل توجه این ماه ، ((روز فرهنگ عمومی )) است ؛ روزی که برای ملتی همانند ملت ایران که هزاران سال سابقه ی مدنیت دارد و کشورش خاستگاه و صادرکننده ی فرهنگ و تمدن به جهان بوده است ، از اهمیت هاصی برخوردار است . ابتدا چندین تصویر را با هم مرور می کنیم :

ساعات اولیه ی صبح اسصت . مرد به عادت همیشگی ، سرش را زیر انداخته و در پیاده رو سرگرم عبور است. ناگهان سرش را بلند می کند و نگاهش را بسرعت از پیاده رو بر می دارد. آنچه پیش روی اوست ، تصویری چندش آور از << آب دهان>> عابرانی است که بی ملاحظه ، بهداشت شهروندی را به مخاطره انداخته اند. در همین هیر و ویر ، صدای ناهنجار صاف کردن گلوئی و سپس بیرون انداختن آب دهان را از پشت سر می شنود و سری تکان می دهد...

آخرین مدل خودروئی در خیابان دارد عبور میکند . شیشه ماشین ها بالاست و در گرمای تابستان ، معلوم است که سرنشینان از هوای خنک کولر لذت می برند. شیشه یعقب ماشین لحظه ای پایین کشیده می شود ؛ دستی بیرون می آید و مشتی پوست میوه وسط خیابان پرت می کند . عبور دیگر خودرو ها از روی زباله ، هم سطح خیابان را برای رد شدن عابران ، لغزنده و خطرناک میکند و تصویر زشت پیش روی شهروندان قرار می دهد . مرد چند قدم آن سوتر ، نگاهش تاخواسته روی نگاه جوانکی که از سمت مقابل می آید ، خیر می ماند. مرد در خیال مبهم خود غوطه ور است ، املا جوانک نگاه او را معنی دار تلقی می کند . براق می شود ؛ چشمانش را شاد می کند و چهره اش را در هم می کشد .  هنوز دو قدمی مانده که از کنار هم رد شوند که جوانک از نگاه مرد به اوج عصبانیت می رسد . شانه به شانه که می شند ، جوانک زیر لب ناسزائی می گوید و تنه ی محکمی به مرد می زند.... چند دقیقه بعد ، پیاده رو رنگ خون می گیرد و انبوه رهگذران به تماشا و تصویر برداری با گوشی موبایل مشغول اند. وانت نیسان ، بی محابا و بی آن که از سرعتدخود بکاهد ، از خیابان فرعی به تقاطع نزدیک می شود. سواری 206 که راننده اش، خوانمی جوانی است، از خیابان اصلی وارد تقاطع می شود و بر اساس حق تقدم خود ، قصد عبور از آن را داد که نیسان بسرعت سر می رسد . صدای بوق ممتد آن د، راننده سواری را دستپاچه می کند.وانت با فاصله چند سانتی متری ، از مقابل سواری می گذردو همزمان ، صدای فریاد ناسزائی راننده نیسان در تقاطع می پیچد.  در ابتدا نوشتم  که ما ملتی باسابقه ی دیرینه ی مدنیت و فرهنگ هستیم ؛ ملتی که ارزش های ناب فرهنگی از سرزمین پهناورش به سایر جوامع انسانی راه یافته و آوازه فرهنگی اش ، روزی در سراسر جهان به گوش می رسیده . با این همه ، امروز اگر ردشگری خارجی در کوچه و خیابان شهر های ما با صحنه هائی مانند آنچه ذکرش رفت – که همه قبول داریم در جامعه ما نادر و کمیاب و اتفاقی هم نیست  - مواجه شود ، چه قضاوتی درباره سطح فرهنگ ملی ما خواهد داشت؟آیال هنوز هم باید در سایه پیشینه ی درخشان فرهنگی خود بخواهیم و از وضعیت فرهنگ عمومی در اجتماع مان غفلت کنیم؟ چه کسی ، چه نهاد و مرجعی متولی برنامه ریزی ، هماهنگی و اقدام در این زمینه است؟

آموزش و پرورش ، توپ قصور و کوتاهی در فرهنگ سازی را به زمین خوانواده ها می اندازد و می گوید ، والدین نقش خود را در تربیت فرزندان به فراموشی سپرده و در کوران تامین معیشت گرفتار آمده اند . خوانواده ها ، از مدرسه و فضای آن می نالند که ( بچه ی ما وقتی پا به محیط آموزشی گذاشت ، ساده ، بی غل و غش و بی پیرایه بود و اندکی بعد ، در همنشینی و اختلاط با دیگر بچه ها ، فرهنگ را به انحطاط کشید) . سییاستگذاران و برنامه ریزان فرهنگی نیز می گویند ، بسیار ی از پیش زمینه های شکل گیری فرهنگ عمومی را ، باید در سنین پائین ایجاد کرد و این ، وظیفه ی خانواده ها و متولیان تعلیم و تربیت است. به هر رو ، این دور باطل همی طور ادامه می یابد و وضع فرهنگ عمومی ، روز بهروز قابل تامل تر می شود. پر واضح است که همه ی ما در کشتی فرهنگ و مدنیت و کار تلاش ملی سواریم و اگر اجازه دهیم تند باد بی  فرهنگی ، کشتی را به گرداب انحطاط بکشاند، هیچ یک از ما در امان نخواهیم بود. و همه ، به یک اندازه آسب خواهیم دید . امید آن که در پر تو بیداری فرهنگی ، خانواده ها ، متولیانتعلیم و تربیت  و سیاستگذاران و برنامه ریزان کلان ، در راه احیای فرهنگ متعالی هر یک سهم بایسته ی خود را ادا کنند تا جامعه ی ایران اسلامی آینده ، در خور عظمت و پیشینه این نام گرانقدر باشد .انشاء ا....