سرزمین شگفتی ها

1ودایی:

ادیه و آیین های در مجموعه ای به نام وداها (Vedas) به معنای دانش ، به زبان سانسکریت گرد آمده است و به آن شروتی (Sruti) یعنی وحی و الهام و علوم مقدس موروثی لقب می دهند. پژوهشگران تاریخ تصنیف وداها را بین 1400 تا 1000 ق.م. می دانند، و بر این اساس سالهای 1500 – 800 ق.م را دوره ودایی می خوانند.

4 ودا وجود دارد ،

1.    ریگ ودا (Rig-veda) یعنی ودای ستایش؛

2.    یجور ودا (Yajur-veda) یعنی ودای قربانی ؛

3.    سام ودا(Sama-veda) یعنی ودای سرودها ؛

4.    اتهروودا(Atharva-veda) یعنی ودای اتهروان .

ریگ ودا :هر قطعه را به هندی قدیم منتره گویند. از هزاره 2 قبل از میلاد ، تالیف شده است. و شامل یکهزار و بیست وهشت سرود است. این کتاب هم جنبه فلسفی و سرود هایی درباره خدایان متعدد در آن آمده است . ریگ ودا به 10 (ماندالا) تقسیم نموده اند. و غالباً هر بخش به مولفی نسبت می دهند که به آن  مولفی (ریشی) Riahi می گویند.

قدیمترین سند قوم آریایی است ، شامل مناجاتهایی است .   

1.    خدای پدر (دیوس پیتار ) ، که خدای آسمان

2.    خدای مادر (پریتیوی ماتار) ، که خدای زمین

3.    خدای میترا (مهر یا میتره ) ، که خدای فضایی

4.    خدای ایندرا، که خدای رعد وبرق وطوفان وجنگ .

5.    خدای وایو ، که خدای باد و حامل نسیم خوش .

یاجورودا: بیشتر منثور است ومطلب آن از ریگ ودا گرفته است و به قصد تلاوت در تقدیم قربانیهاو قربانی کردن تدوین شده است. ساماودا سرود هایی است موزون که در موقع قربانی و نیاز شراب سوما خوانده می شده است.

آتارواودا: مشتمل است برمقداری افسونها واورادو کلمتی به قصد سحر و جادو . صورت ابتدایی ترین اندیشه های دینی درین به وضوح دیده می شود. آین کتاب جدیدترین بخشهای وداها می باشد. و زمانی تالیف شده است که قوم آریایی کاملاً با دراویدیها اختلاط پیدا کرده بودند . بنابرین محتویات آمیخته ای است از عقاید آریایی و درویدی . موضوعاتی مربوط به طب هم دیده می شود.چنانچه در هند خدای آگنی و در ایران آتر خدای آتش بود.

متن وداها عبارت است از منترها (Mantaras) یعنی اورادی در ستایش گناهان و غیره

مانو نیای اساطیری قبیله (یا مکتب )مانوه برهمنان نزدیک دهلی بود و او را به هیات پسر خدا نشان می دادند، در حالی که قوانینش رااز خود برهما می گیرد.

 فرهنگ و تربیت ودایی:

حدود قرن 6 ق . م در اوج اقتدار روحانیون هندو یعنی برهمنان ، نظام طبقاتی شدیدی پزیرفته شد که مدت 2500 سال سایه سهمگین خود را بر کشور پهناور هندوستان افکنده بود و هنوز هم بقایای آن وجود دارد.  پژوهشگران طبقات اجتماعی را کاست (Caste) میخوانند که واژهای پرتغالی و معنای نژاد است . در این نظام 4 کاست اصلی وجود داشت:

1.    برهمنان (Brahmanas ) ، طبقه روحانیون؛

2.    کشتاریه ها (Kshatrias) ، طبقه شاهان ،شاهزادگان و جنگاوران؛

3.    ویشیه ها (Vaisyas) ، طبقه بازرگانان و دهقانان؛

4.    شودره ها (Sudras) ، طبقه کارگران؛

معاشرت افراد یک طبقه با طبقات دیگر شرعاً و عرفاً ممنوع بود ، به خصوص طبقه اخیر که هر گونه تماس ، حتی نگاه کردن افراد طبقات بالا به این گروه ، گناه کبیره شمرده می شد.

بومیان غیر آریایی هندوستان بودند که نجس ها ((Untouchables نامیده میشدند . افراد این طبقه به هیچ وجه حق نداشتند در محله های آن طبقات 4 گانه تردد کنند وهرگاه از باب ضرورت برای حمل زباله و کناسی به اماکن آنان می رفتند موظف بودند که با صدای بلند حضور خود را اعلام کنند که مبادا نگاه افراد طبقات بالا به این گروه بیفتد . در این صورت بیننده باید با غسل خود را طاهر کند.

داد وستد نیز از راه دور ، با گذاشتن پول در مکانی و تقا ضای متاع با فریاد و اختفای کامل انجام می گرفت ......

گوش دادن به تلاوت های مقدس نیز بر آنان حرام و اگر فردی از ایشان در این مورد استراق سمع می کرد، مجازات وی این بود که سرب مذاب در گوش او ریخته شود.

دین ودایی یا همان آیین آرییهای قدیم ، بر پرستش قوا و مظاهر طبیعت بوده است ، این دین از ین جهت به این نام معروف شده است که تنها اثر باقی مانده از آن روزکاران کتب مقدس (ودا) است. معنی و مفهوم (ودا) که ابوریحان در کتاب تحقیق ماللهند آن را (بیذ) یاد کرده ، به معنی علم و دانش و یا دانستن است .

در آخر آریاییها معمولاًمراسم قربانی و عبادت خود را در فضای آزاد انجام می دادند ، و معبدی نداشتند و در عصر ودایی بتی را هم ستایش نمی کردند. پیروان دین ودایی چند گانه پرست بودند .